عشق پاداش آخرین قطره باران است

prisonerofsky — Wed, 31 Jan 2007 15:16:06 GMT

عشق يعني سوختن يا ساختن عشق يعني زندگي را باختن عشق يعني انتظار و انتظار عشق يعني هرچه بيني عکس يار عشق يعني ديده بر در دوختن عشق يعني در فراقش سوختن عشق يعني لحظه هاي التهاب عشق يعني لحظه هاي ناب ناب

گل سرخی که یک روز برام خریدی،اسمشو می زارم راز دل فریبی

نامه ها یی که برام تو می نوشتی بوی دستات و میده یار قدیمی

از عشق زیر بارون گریه کردم اشکامو نبینی

نمی دوی که چقدر زیبا و دل فریبی

اشکای من هدیه به تووووو

توو مثه فرشته های خدا میمونی

تو باکی و و عاشقی و مهربونی

مرحم من دستای تو

اشکام ،اشکام دونه دونه دونه دونه دونه دووووونه

ریختن روی گونت فکر کردی بارونه

بی تو ، بی تو میمیرم میمیرم میمیرم، بی تووومن آروم نمی گیرم

عشق از سه حرف تشکیل شده : عین . شین . قاف

این جوری تعریف شده:علاقه شدیده قلبی

معنیش شده .دوست داشتن با عشق در گیر شده

بیا پیشم بمون تنها نمونم می خوام تا ابد واست بخونم

می خوام بگم عشق پرزده تو دل من کلی غم زده

اگه بیای بمونی پیشم تا ابد راضی میشم

عاشق کوچلوها عشق کوچیک و بزرگ نداره!!!

آخیییییییییییییییییییییییی

تو روخدا میبینید؟

شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند. فرشته پری به شاعر داد و شاعر شعری به فرشته. شاعر پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعرهایش بوی آسمان گرفت و فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت. خدا گفت : دیگر تمام شد. دیگر زندگی برای هردوتان دشوار میشود. زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود زمین برایش کوچک است و فرشته ای که مزه عشق را بچشد آسمان .

نگو نمیای آخه دیر میشه میشکنه این قلب شیشه

شاید دیگه منو نبینی دل تو میسوزه واسه همیشه

یکمی یکمی یکمی یکمی منو دوستم داشته باش

جونمی عمرمی قلبمی یکمی منو دوستم داشته باش

قد یه قطره واسه یه لحظه حتی یه ذره یکمی منو دوستم داشته باش

تولحظه ی آخرم میگذره آب از سرم

بگو که دوستم داری نذار که از دست برم

یکمی یکمی یکمی یکمی منو دوستم داشته باش

جونمی عمرمی قلبمی یکمی منو دوستم داشته باش

قد یه قطره واسه یه لحظه حتی یه ذره یکمی منو دوستم داشته باش

به چشمانت بیاموز که

هر کس ارزش دیدن نــــــدارد

به دستانت بیاموز که

هر گلی ارزش چیدن نــــــدارد

به قلبت بیاموز که

هر کس کنـج آن جای نـــــدارد

و بیاموز کـه

آبی بودن عشــق می خواهـــد

آخه جــرم من عشــق است

به کدامین جرم

حکم صبر برای من صادر شد؟

به قول شكسپير: عشق چيست ؟ هر چه هست مال فردا نيست . مال همين امروز است ، زيرا كسي از فردا خبر ندارد .

يه عاشق بي قايق تو درياها
چشماشو مي بنده تو روياها
من عاشق بي قايق تو درياها مي ميرم
چشمامو مي بندم بي روياها مي ميرم
ميرم و مي ميرم آسوده ميشم از عشق
ميرم و مي ميرم
جشن تولد مرگمو براي تو زير آب ميگيرم
يه زيبا نگاهش به موجا
يه عاشق بي ساحل تو دريا
پرياي دريا من امشب مي ميرم
از عشق يه زيبا من امشب مي ميرم
ميرم و مي ميرم آسوده ميشم از عشق
ميرم و مي ميرم
جشن تولد مرگمو براي تو زير آب ميگيرم
من عاشق بي قايق تو دريا
چشمامو مي بندم بي رويا
يه زيبا نگاشو چه آروم به موجا مي دوزه
يه عاشق بي ساحل چه تنها تو دريا مي سوزه
ميرم و مي ميرم آسوده ميشم از عشق
ميرم و مي ميرم
جشن تولد مرگمو براي تو زير آب ميگيرم

prisonerofsky — Wed, 31 Jan 2007 14:48:38 GMT

ای تو نويسنده روزگار ، ای تو عشق موندگار ، ای عزيز دلبرم ، ای نفس جان من

ای تو اميد زندگی ، ای هستی دنيوی ، ای مهتاب عشق من ، ای باران خون من

تو كه عاشقی ، تو كه دلداده ای ، تو كه قلبت را به من سپرده ای چرا بايد از تنهايی

بنويسی تنهايی راه ديگری است ، تنهايی ساز ديگری است ، تو كه عاشقی از عشق

بنويس عزيزم از عشق بنويس تا عاشقان با خواندن متنهايت درس عبرت بگيرند و با

خواندن متنها خون حسادت نسبت به تو در رگهايشان جاری شود خودت را نشان

بده ای عشق من ، با نوشتن كلام مقدس عشق بر روی كاغذ سفيد زندگی بنويس از عشق

تا شاعران با خواندن شعرهايت شرمنده شوند ، درمانده شوند ، بازنشسته شوند

تو كه معنی عشق پاكی ، تو كه مظهر تمام زيبايی هايی ، از خودت بنويس ، از آن

چهره زيبايت بنويس ، بنويس تا آن شعرت واقعی ترين شعر قصه ها شود

عزيزم تنهايی را كنار بگذار ! تا من را داری تنهايی را در كنج دلت آزاد كن

نگذار تنهايی در گوشه قلبت اسير بماندتو كه تمام زيبايی های عاشقی در كنج دلت

خلاصه می شود ، و تمام اين زيبايی ها در خانه دل تو ديده می شوند ، چرا بايد اين

همه زيبايی ها را در خانه دلت اسير كنی و آنها را ابراز نكنیعزيزم قلبت را

رو كن ، احساست را نمايان كن . بگذار همه ببينند كه تو چقدر محشریبنويس از

عشق تا من نيز به تو افتخار كنم ، و به قلبم حسودی كند كه چنين عشقی نصيبش

شده است عزيزم هر آنچه می توانی بنويس از كلام مقدس عشقای يار مهربان من ،

ای عشق بی پايان من ، ای شادی اين دل من ، ای ساحل دريای من ، ای عاشق

دلچاك من ، ای مهتاب اين شبهای من ، ای خورشيد روشن بخش من ، ای نور دل

ديده من ، ای سخن هر عشق من ، ای درد بی در مان من بنويس هر چه در دلت

می جوشد ، آن چشمه جوشان دلت را كه از عشق می جوشد در تپه عاشقی رها كن ،

تا آن آبهايی كه از عشق و محبت در تپه دلت می جوشد در اين جان خسته سرازير

شود و تبديل به دريايی پر از كلام عشق و عاشقی شودای ليلی من ، بنويس از من

مجنون خسته ، بنويس از اين مجنون دلشكسته ، بنويس از من عاشق ، نه از تنهايی

سارق زمانه تنهايی گذشت ، تنهايی رفت و دل در آنجا خانه كرد ، اين دل عاشق و

دلسوخته من درآنجا خانه كرد ! از دل من و از دل خودت ، و از خاطرات شيرين

گذشته مان بنويس تا دلم كمی آرام بگيرد بر اين عشق پاكمان قسم ، بر اين لحظه های

مقدس عاشقی مان قسم كه وقتی شعرهای تنهايی تو را ميخوانم اشك از چشمانم

سرازير می شود و شمع اميد در دلم خاموش می شود ، ميدانم تو كه دوست نداری

اشكهای مرا ببينی پس بنويس از عشق تا دلم آرام آرام و اميدوارتر شود!

منتظرم بنويس از همان كلام رويايی

من ان گلبرگ مغرورم که میمیرم زبی ابی

ولی با ذلت وخواری پی شبنم نمی گردم

نام : غم / شهرت : سرگردان / زادگاه : ویرانه / تاریخ تولد : دوران غم / شماره شناسنامه : نامفهوم / مدت محکومیت : حبس ابد / نام پدر : رنج / نام مادر : درد / نام پدربزرگ : درویش تنها / نام مادربزرگ : سلطان غم / چراغم : شمع / سقفم : اسمان / مونسم : شب / کارم : حسرت / یادم : انتظار / دردم : فراغ / فریادم : سکوت / ارزویم : مرگ / زندگیم : فقط تو / امیدم : فقط تو / ادرس : خیابان غمستان – میدان تنهایی – چهارراه بدبختی – خیابان رنج – کوچه غربت – پلاک : ناباوری .

زیباترین گل با اولین باد پاییزی پرپر شد " باوفاترین دوست به مرور زمان بی وفا شد " این پرپر شدن از گل نیست و این بی وفایی از دوست نیست از روزگار است

prisonerofsky — Tue, 30 Jan 2007 07:23:15 GMT

هميشه مي خواستم بي علامت سوال برايت بنويسم

اما اضطراب تپش هاي ترانه كه مهلت نمي دهد

ديگر برو عزيز من!

دل نگران هم نباش

من هم پيش از پريدن پروانه ها نخواهم مرد

قول مي دهم فردا

كنارهمين دفتر خيس منتظرت باشم

در هر ساعت از سكوت ترانه كه بيايي

مرا خواهي ديد

قول مي دهم

نمی دونم...نمی دونم از کدام چشمه جاری شده ام ودر کدام شب به آسمان عاشقان پیوستم ...نمی دانم....نمی دانم که کدام شهر را ترک کرده ام تابه اینجا رسیده ام...به دنبال کدام غریبه دویده ام که به این دیار غریب رسیده ام... نمی دانم...نمی دانم در پی کدام عشق پنهانی می روم که مرا روزبه روز دلتنگ تر می کند...ودر کدام نقطه به آن خواهم رسید...نمی دانم...نمی دانم اوکیست که لحظه لحظه مرا می خواند...اما افسوس که من او را نمی شناسم... ونمی دانم که از کدام صفحه ی روزگار به من پوست ...در پی کدام ستاره می گردم که او را نمی یابم...در پی کدام پرسو پرواز کرده ام که او را گم کردم...نمی دانم...نمی دانم با این قلب یخی که در سینه دارم به کجابروم که او را پیدا کنم...به کدام آسمان پرواز کنم تا او را بیابم...ولی می دانم...می دانم که او هنوز بی قرار به دنبال چشمانی میگردد که او را می جوید...

توروزی در کوچه های خاطره منو تنها گذاشتی .....

منو با چشمای پراز اشکم جا گذاشتی.....

تونگفتی که من تنها می مونم....

بی تو توی این شبهای تاریک میترسم....

تو ندیدی که دستام بی تو می لرزه.....

و قلبم از بی کسی بیزاره.....

اگه می خواستی بری چرا نگفتی که نمی مونی.....

چرا دل منو به بازی گرفتی .....

اگه خواستی بیایی من همان جایی هستم که بودم همان جایی که رهایم کردی.....

منو ببخش عزیز من....

اگه می گم باهام نمون.....

دستهای خالیمو ببین.....

آخر قصه رو بخون.....

ترانه ای که برات گفته بودم.....

فروختمش با پول اون نخ خریدم.....

زخم دلم رو بستمش.....

همسفر شعر و جنون.....

عاشق ترین عالمم .....

توعشقتو از من بگیر.....

من واسه تو خیلی کمم.....

بین منو و تو فاصله است.....

یک در سرد آهنی.....

من که کلیدی ندارم.....

تو واسه چی در میزنی.....

این در سرد لعنتی.....

شاید که نخواد وا بشه.....

قلبتو بردار و برو.....

قطار داره سوت می کشه.....

همسفر شعر و جنون.....

عاشق ترین عالمم.....

تو عشقتو از من بگیر.....

من واسه تو خیلی کمم.....

اي خدا کاشکي يکي بود همدم وهم نفسم بود....

يکي بود که منو کم داشت يکي که دلواپسم بود....

يه کسي که روي شونه هاش قطره قطره اشک بريزم....

يکي که منو بفهمه حس کنم براش عزيزم....

کاشکي اون يکي تو بودي بين اين همه غريبه...

آخه غير از تو نگاه بقيه پر از فريبه....

کاشکي اون چشمات مال من بود...

کاشکي عشق تو جوابي واسه هر سوال من بود....

تو چه کردي بادل من توچي آوردي به روزم....

انگار اين تقدير من بود که به پاي تو بسوزم....

ديگه راه پس وپيش همه بن بست وبسته....

ديگه خيلي وقته اين دل زير پاي تو شکسته....

دل تو پيش غريبه شده درگير و گرفتار....

ولي من به يادت هرشب تاخود سپيده بيدار....

من تو روياي تو هستم تو تو فکر يکي ديگه....

ولي من پاي تو موندم يا تو يا که هيشکي ديگه....

سراب....

سراب بودن با تو ،ديگه رو شد که دريا نيست.....

ديگه دل کندن از تو، برام پايان دنيا نيست.....

چه معصوم باورت کردم،من ديونه ي ساده.....

بيا از پشت مه بيرون ،نقابت ديگه افتاده.....

واسه برگشتنت ديره که دستات پر زتقصيره.....

واسه دل کندن از تو ديگه گريه ام نمي گيره.....

بهاي بودن با تو ،گذشن از جووني شد.....

دريغا فصل سبز من، پر از برگ خزوني شد....

ته هر جمله از حرفات، يه بن بست و يه شايد بود.....

سر هر خواهشت حتي ،يه اجبار و يه بايد بود.....

خيال کردم رفيقي تو، خيال کردم وفا داري.....

ميخواستم سقف من باشي، ولي افسوس آواري.....

کی فکر می کرد.....

کي فکر ميکرد يروز نگات، اينجوري داغونم کنه.....

آواره و در بدر کوه و بيابونم کنه.....

عشق تو اينجوري بياد ،رخنه نه تو تن من.....

مثل يه سيلاب بزنه ،خراب و ويرونم کنه.....

کي فکر مي کرد منو به هم ،نشون بدن مردم شهر.....

قصه تو مضحکه اهل خيابونم کنه.....

کي فکر مي کرد عشق تو از اونهمه غرور من.....

يه کوه گريه بسازه، ابر بهارونم کنه.....

کي فکر ميکرد چشماي تو يه روز بشه اسلحه و.....

خشاب سرمه ات بزنه ،گلوله بارونم کنه.....

از يه نگاه شروع شد و به مرگ من تموم مي شه.....

هميشه اين عاشقه که،بپاي عشق حروم مي شه.....

کي اشکاتو پاک ميکنه شب ها كه غصه داري.....

دست روي موهات ميکشه وقتي منو نداري.....

شونه ي کي مرهم حق حقت ميشه دوباره.....

از کي بهونه ميگيري شبهاي بي ستاره.....

برگ ريزهاي پاييز کي چشم به راهت نشسته.....

از جلو پا جمع ميکنه برگ هاي زرد و خسته.....

کي منتظر مي مونه حتي شبهاي يلدا.....

تا خنده رولبات بياد شب برسه به فردا.....

کي از سرود بارون قصه برات ميسازه.....

از عاشقي مي خونه وقتي راه به راهته.....

کي از ستاره بارون چشماشو هم ميزاره.....

نکنه ستاره اي بيادو ياد تو رو نياره.....

اولين روز که چشمامو وا کردم ديدم يکي کنارم نشسته

داشت به چشمام نگاه ميکرد بهش گفتم تو کي هستي؟

گفت: من پيشت ميمونم ولي بهت نميگم کي هستم

گفتم : تا هميشه پيشم ميموني

گفت : آره

گفتم : باهام بازي ميکني؟

گفت : نه

گفتم : واسه چي؟

گفت : من فقط پيشت ميمونم ولي کاري واست نميکنم

من هم گريه کردم اومد اشکامو پاک کرد

گفت : هنوز گريه نکن

گفتم : واسه چي؟

گفت : هنوز وقتش نرسيده

من هم بيشتر گريه کردم

مامانم اومد منو بغل کرد

اون گفت : ميدوي اين کيه ؟

گفتم : نه

گفت : اين مادرته

گفتم : مادر چيه؟

گفت : مادر دلسوز ترين فرد دنياست خيلي هم دوست داشتنيه

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : آره

گفتم : من مادر رو بيشتر دوست دارم تا تو

گفت : ولي...

گفتم : ولي چي؟

گفت : اون تو رو تنها ميزاره

گفتم : نه اون منو دوس داره تنهام نميزاره

گفت : تنهات ميزاره

منم دوباره گريه کردم ديدم يکي اومد دست رو سرم کشيد

اون گفت : اين رو ميشناسي؟

گفتم : نه

گفت : اين پدرته

گفتم : پدر

گفت : آره

گفتم : اين کيه ؟

گفت : اين مهربان ترين فرد دنياست خيلي هم دوستت داره

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : اره ولي اخر تنهات ميزاره

گفتم : تو دروغ ميگي اون منو دوست داره

ديدم يکي اومد بالاي سرم دستامو گرفت و يه بوس به دستام داد

گفت : ميدوني اين کيه؟

گفتم : نه

گفت : اين خواهرته

گفتم : خواهر

گفت : آره خواهر هم راز هم درد هم بازي

گفتم : اين پيشم ميمونه

گفت : نه اين هم تنهات ميزاره

گفتم : آخه چرا ؟اون که منو دوست داره

گفت : همه دوستت دارن اما فقط من پيشت ميمونم و تنهات نمي زارم

گفتم : نه

وبعد ديدم يکي اومد بغلم کرد و باهام بازي کرد

گفت : ميدوني اين کيه ؟

گفتم : اين همونيه که منو تنها نمي زاره

گفت :نه اون هم و رو تنها ميزاره

گفتم : نه نه نه

گفت : اون برادرته دوست داره هر چي ميخواي واس مياره ولي بهش دل نبند

گفتم : چرا؟

گفت : تنهات ميزار

بعد روزها گذشت سال ها گذشت تا من بزرگ شدم و با آدم هاي ديگري آشنا شدم

ولي اون همش مي گفت اونها تو رو تنها ميزارن

تا روزي که....

داشتم قدم ميزدم ديدم يکي داره نگام ميکنه اول بهش توجه نکردم و رفتم

روز بعد وقتي از اونجا گذشتم ديدم دوباره اونجا ايستاده و به من خيره شده من هم احميتي بهش ندادم و سريع از اونجا گذشتم

روزها گذشت و اون همين جور به من خيره ميشد

وقتي اون رو ميديدم داشت بهم لبخند ميزد هميشه يک شاخه گل سرخ توي دستاش بود يک روز که داشتم از اونجا گذر ميکردم ديدم يکي اومد جلوم ايستاد و شاخه گلي به طرف من گرفت وقت نگاش کردم ديدم خودشه هموني که هميشه منتظرم بود به چشماش نگاه کردم خودشو اورد جلو تر بهم گفت دوستت دارم ....

ديدم يکي بهم گفت : نهات ميزاره

آره خودش بود اوني که هميشه باهام بود و مگفت تنهام نميزاره

گفتم : اون که دوستم داره

گفت : اين دليل موندن نيست

من هم اون گل رو از اون گرفتم

هر روز منتظرم به درخي تکيه ميکرد و با يک گل سرخ

کم کم معني عشق رو فهميدم آره اون عاشق من شده بود

اما من از جدايي ميترسيدم خيلي....

روزي رسيد که ديدم کنار درخت کسي نيست ديدم يک نامه با يک گل سرخ کنار درخت بود

وقتي نامه را باز کردم نوشته بود تو تنهاتريني

به خيابون نگاهي کردم ديدم خودش بود اما دستاش توي دساي يکي ديگه....

توي همون لحظه ديدم يک دست روي شونه هام گذاشت

گفت : ديدي گفتم باتو نميمونه

من هم بغض گلوم رو گرفته بود به آرامي گريه کردم

گفتم : و که تنهام نگذاشتي

گفت : آره من تنها کسي هستم که کسي رو تنها نميزارم

گفتم : تو کي هستي؟

گفت : غم

گفتم : غم

گفت : آره اوني که با همه ميمونه هي کس رو توي تنهايي تنها نميزاره

اشکامو پاک کردم و رفتم جايي که ديگه کسي منو پيدا نکنه

اما تنها کسي که منو تنها نگذاشت غم بود.....

prisonerofsky — Tue, 30 Jan 2007 07:17:09 GMT

ـ بيا بگيرش

ـ اين چيه

ـ قلبم

ـ قلبت ؟

ـ آره

ـ چرا ميديش به من

ـ تا بعد از تو دل به كسي نبندم

ـ واسه چي

ـ چون عاشقتم

ـ عشق يعني چي

ـ (با حسرت) يه روز مي فهمي

پسر جوون قلبشو به دختر داد. اما دختر منظور اونو نفهميد و قلب رو همونجا پاي يه نهال خشك گذاشت

سالها گذشت تا اينكه...

ـ سلام

ـ پير زن با تعجب به درخت بزرگ و سبز نگاه كرد و گفت : تو حرف مي زني

ـ درخت سايه خودشو روي پیر زن انداخت و با مهرباني گفت: آره

ـ پير زن پرسيد چجوري ممكنه

ـ درخت با حسرت گفت : مهم نيست ، اما اي كاش مي فهميدي قلب يه عاشق هميشه واسه

عشقش مي تپه

پسر به دختر گفت: دوستم داري؟!
اشک ازچشماي دخترجاري شد ، مي خواست بره که پسر دستشو گرفت و اشکاشو پاک کرد و گفت:
اگه دوستم نداري اشکال نداره مهم اينکه من دوستت دارم و طاقت ديدن اشکاتو ندارم...
دختر سرشو پايين انداخت و گفت : ميدوني چيه؟ من دوستت ندارم. من ... من بدجوري عاشقت شدم. پسر دستاي دخترو رها کرد و با قيافه اي غمگين از دختر جدا شد. دخترفرياد زد: مگه دوستم نداري ؟؟! پس چرا داري ميري؟
پسرجواب داد: چون دوستت دارم مي خوام تنهات بذارم

ديشب يكبار ديگر تو را در خواب ديدم

اين بار با دفعات ديگر فرق داشت

اين بار اون سكوت هميشگي را شكستي

و گفتي كه اومدي مرا ببيني !

آخه هميشه وقتي تو را در خواب مي ديدم ، مي گفتم:

براي چه آمدي !

هيچي نمي گفتي

و تمام مدت بين ما سكوت بود

تا اينكه عقب عقب مي رفتي و از من دور مي شدي

ولي ديشب گفتي كه آمدي مرا ببيني ! خوشحالم ...

خوشحالم براي اينكه يك بار هم كه شده س

كوت بين ما شكست .

و روزي خواهي آمد ...
همراه با نسيم ... همراه با پرستوي مهاجر ... همراه با ريزش اولين قطرات باران ...

تو روزي خواهي آمد ...
سوار بر بال نرم آرزوها ... پس از تابيدن اولين اشعه آفتاب ... و با خود دنيايي را خواهي آورد ...

تو روزي خواهي آمد ...
و خاطراتي را زنده خواهي کرد که در پس خروارها خاک بوي تعفن گرفته اند ...

تو روزي خواهي آمد ...
از سفري که سر آغازش ماجراي عشق بيگانه اي ديگر بود و فصل آخرش کوله باري از حسرت و پشيماني...

تو روزي خواهي آمد ...
روزي که من ديگر هيچ چيز را به خاطر نخواهم آورد ...

روزي که ديگر نه چشمانم برقي خواهد داشت ... نه در قلبم رده پايي از عشق ...

روزي که ديگر خيلي دير خواهد بود ...
                                                  تو رو هرگز نمي بخشم
                                                   تو واسم يه خواب تاري
                                                        مثل لحظه هاي رفته
                                                       تو برام ارزش نداري

تو رو هرگز نمي بخشم
واسه عمري كه شكستم
مگه اين گناه من بود
كه به پاي تو نشستم

تو برو با اون غريبي كه تو قلبت لونه داره
عشق تو مي برم از ياد كه برام فايده نداره
تو به هركسي رسيدي لبا تو خندون كردي
اخرش سير شدي و چشمش و گريون كردي
تو به هر كس رسيدي قلبت و پيشكش كردي
من عروسك نمي خوام عشق و بي ارزش كردي

تو رو هرگز نمي بخشم
واسه عمري كه شكستم

چقدر قشنگه که آدم یکی رو داشته باشه که به خاطرش زندگی کنه

چقدر قشنگه بدونی که اونم فقط به تو فکر میکنه

چقدر قشنگه تا میخوای حرف بزنی اسم اون رو لبات بشینه

چقدر قشنگه بدون اینکه التماس توچشمات باشه هر روز بهت بگه : دوستت دارم

چقدر اندوه باره اگه بدونی اونی که میخوای یکی دیگه رو دوست داره

چقدر بده که بهت بگه :بدون من زندگی کن چقدر بده که آروم آروم اشکاتو ببینه و بی تفاوت بگذره

چقدر بده که.....

چقدر باید دلت شکسته باشه که بخوای دست به خودکشی بزنی

چقدر باید با احساست بازی شده باشه که مرگ بشه آرزوت

چقدر باید درداتو تو خودت ریخته باشی که بشه یه کوه درد اونوقته که به انتهای خودت فکر میکنی

من ... من به اون نقطه رسیدم

بازم تنهايي....!

باز دلم گرفته نمي دونم چرا؟!

شايد واسه اينکه اوني که مي خواستمش تنهام گذاشت!!

يا!!

اوني که منو مي خواست تنهاش گذاشتم!!

کدومش نميدونم!.........

شايد هم واسه اينه که دل کسي رو شکستم!

اما !

دل کي ؟

چه وقت ؟

کجا ؟

نميدونم !

شايد هم يه انتقام باشه !

آخه من که کسي رو تنها نزاشتم که انتقام ازم بگيره !!!

آخه چه وقت ؟

کجا ؟

واسه چي ؟

دل کي رو شکستم ؟

شايد واسه اينکه معني تنهايي رو بفهمم!

آخه مگه من معني تنهايي رو نمي فهمم !

نه اين قدرها هم .......!!!

نميدونم ......! نميدونم ......!!!!!

شايد واسه اينه که بفهمم تنها ميمونم !!!

ولي مگه من چي کار کردم که تنها بمونم ؟!!

دل کسي رو شکستم ؟

نه محاله !!!

من که از اين کارها نميکنم ؟!!

شايد هم کرده باشم !!!

آخه چرا ؟بايد دل کسي رو بشکنم ؟!!

يعني اينقدر من بي احساسم ؟!!

واسه چي بايد دل کسي رو که بي گناه باشه بشکنم؟!!

آخه من که !؟!؟

تنهايي ..!تنهايي..! تنهايي..!

ترس از تنهايي...!!!

وحشت از تنهايي...!!!

هميشه در فرار...!!!

بغض ...!

گريه ...!

آخه چرا همش ميگيم.......!

بغض!

گريه!

تنهايي!

وحش!

ترس !

چرا؟!!!

واسه چي بايد از تنهايي بنويسيم...؟!

مگه واژه کم داريم ...!

که هي ميگيم تنهايي!!

مگه واژه هاي زيبا کم داريم!!؟

مثلا بگيم.........

دوستي !

عشق !

همدم !

محبت !

اما وقتي اين کلمه ها رو ميگيم !

همه يه رنگ و بويي از ....

دشمني !

تنفر !

تنهايي !

بدی !

دارن ...!

شايد هم ما خودمون اين کلمه ها رو زشت کرديم!!؟

بعد از دوستي دشمن ميشيم!

بعد از عاشقی متنفر ميشيم !

بعد از همدمي تنها ميشيم !

بعد از محبت بد ميشيم !

همش از خودماهاست که اين کلمه ها رو به گند ميکشونيم ...!

چرا ؟ خدا ميدونه !............

آخه چرا وقتي بهش ميگي من با تو دوستم بعد باهاش دشمن ميشي ؟!!

آخه چرا وقتي بهش ميگي عاشقتم بعد ازش متنفر ميشي ؟!!

آخه چرا وقتي که همدوش ميشي بعد تنهاش ميزاري ؟!!

آخه چرا وقتي بهش محبت ميکني بعد بهش بدی میکنی ؟!!

آخه چرا !.. چرا !.. چرا ..!

واسه چي به غرورت اجازه نميدي بشکنه ؟

تا هميشه پيش اوني که دوستت داره بموني !!؟

مگه کم بهت محبت ميکنه ؟!!

يا کم بهت ميگه دوستت داره ؟!!

شاید هم تو اینجوری فکر میکنی...!!

اگه بتونی بدی ها رو پاک کنی...!

میتونی از خوبی ها بگی...!

باید کلمه ی تنهایی رو محو کنیم ...!

این همه واژه های قشنگ !!

چرا باید بگیم !!

تنها بودم!

تنها هستم!

تنها میمونم!

یروز هم میرسه که نوبت ما برسه که تنها نباشیم....!

اما هیچ وقت فراموش نکنید که ما تنها بودیم!!

وحشت از تنهایی رو بیاد بیاریم !

چون اگه اولش به فکر آخرش نباشیم!

مجبوریم آخرش به فکر اولش بیوفتیم!

اگه یه وقت فکر کردیم قلبی به عشق ما نمیتپه!!

نه نه نه !

حداقل قلبی که به عشق ما میتپه یکیه!!!

اونم قلب خودمون !

صداشو میشنوی !!!

تا بعد.....

دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌

prisonerofsky — Fri, 26 Jan 2007 07:24:28 GMT

گفتي كه مرا دوست نداري گله اي نيست

بين من و عشق فاصله اي نيست

گفتم كه كمي صبر كن و گوش به من كن

گفتي كه بايد بروم حو صله اي نيست

گفتي كه كمي فكر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست

رفتي خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسا له اي نيست

با رفتن تو آسمان رنگی دگر شد

با رفتن تو دیدگانم خونین وتر شد

دیگه توان شعر گفتن در بر من نیست

با رفتن تو عصر من با ناله سر شد

غمگین ترینم در نبودت بین یاران

خون از دو چشمم گشته جاری همچو باران....

درد عشقی کشیدهام که مپرس

زهر هجری چشیدهام که مپرس

گشتهام در جهان و آخر کار

دلبری برگزیدهام که مپرس

آن چنان در هوای خاک درش

میرود آب دیدهام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش

سخنانی شنیدهام که مپرس

سوی من لب چه میگزی که مگوی

لب لعلی گزیدهام که مپرس

بی تو در کلبه گدایی خویش

رنجهایی کشیدهام که مپرس

عاشق شدم عاشق سکوتمو شکستم
عشقتو باور کردم به پای تو نشستم
گذشتم و گذشتم من از خودم گذشتم
برای داشتن تو از جوونیم گذشتم
ببار بارون ببار سیرآب بکن این زمینو

بتاب آفتاب بتاب روشن بکن آسمونو
قسم به این ترانه ام به شعر عاشقانه ام
به وسعت کلامم به گریه شبانم
تو برام میمونی توی دنیای من
تو برام میخونی توی فردای من

دلا لعنت به تو باد که دل بردي زدست و
رها کردي دل بي تاب ما را غم عشقت به
دل دارم که عاشق را دوايي نيست مگر

سيماي مه رويت بيا اي دلبر و جانم غم
عشقت به دل دارم اي فسون گر من
افسون کردي تو قلبم که تاب ديدارت ندارد

دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

حیف!آن وقتی که عاشق شد دلم

چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

عشق این سرمایه بازار دل

آب این روی سیاهم بود و نیست

یاد ان ایام مشتاقی بخیر

عاشقی تنها گناهم بود و نیست

نمی خواهم که خاموشت ببینم

نمی خواهم سیه پوشت ببینم

ندارم طاقت یک قطره اشکی

که در نور دو چشمونت ببینم

نمی خواهم که دستت را بگیرم

زلبهای قشنگت بوسه گیرم

فقط آغوش خود بگشای شیرین

که در یک دم در آغوشت بمیرم

هرشب كه فرصت مي كنم جوياي حالش مي شوم
از خويش بي خود گشته و مست خيالش مي شوم
در آسمان آرزو هر دم صدايش مي زنم
چشمم چو بر رويش فتد محو جمالش مي شوم
در هر شب تاريك من بدر است ماه صورتش
از شرم اين ديدار نو من هم هلالش مي شوم
جاريست اشك از ديدگان هرآن كه يادش مي كنم
مقبول درگاهش شوم اشك زلالش مي شوم

سرگشته و حيران شدم دلتنگ و بي ايمان شدم
گويم به هر شيدا دلي خط است و خالش مي شوم
جوياي حالش مي شوم مست از خيالش مي شوم
با اين دل سودائيم رنج و ملالش مي شوم
تاريكي و ظلمت گذشت خورشيد از نو سر كشيد
انگار خواب است اينكه من غرق وصالش مي شوم

شبي در شب ترين شبها، تو ما هم مي شوي آيا

تو تسليم تماشا ي نگاهم مي شوي آيا

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

تو با د ستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا

پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا

عزيزم فراموشم خواهي كرد
مرا كه دوستت دارم و مي پرستمت
عزيزم فراموشم خواهي كرد
مرا كه به تو عشق اموختم و عاشقت هستم
عزيزم فراموشم خواهي كرد
باور كن اين حقيقت را
حقيقت تلخ است حقيقت زهر است
باور كن عزيزم باور كن
شبهايت را ستارگان چشمان ديگري
نور خواهند باريد
عزيزم فراموشم خواهي كرد
مرا كه دوستت دارم و مي رستمت
مرا كه عاشقت هستم

آه از امشب

كه مرا باز خبر از يار شد

خبر از يار دل آزار شد

آن همه ظلم روا داشته را ياد شد

همه هستي ز برم تار شد

و مرا هم سخني نيست هنوز

آه از امشب

كه دگر بار دلم غمگين است

كه دو چشمم باز خونين است

كه دو پلكم سخت سنگين است

و جهان در نظرم تاريك است

و مرا هم سخني نيست هنوز

آه از امشب

كه صداي نفسم، هيچ نيست

كه دگر در سر من شور نيست

كه دگر حنجرم آواز نيست

كه دگر قلب من آزاد نيست

و مرا هم سخني نيست هنوز

آه از امشب

كه دلم پاره شد از غم

كه همه داغم و سوزم

كه صداي خوش يارم

نكند بار دگر شادم

و مرا هم سخني نيست هنوز

آه از امشب

و هزاران شب غمبار دگر هم

آه از اين كابوس خوف انگيز مبهم

كه دگر خسته شدم من و ندانم

كه چرا جز در و ديوار تنم

مرا هم سخني نيست هنوز

كاش قلبم درد پنهاني نداشت
چهره ام هرگز پريشاني نداشت
برگهاي اخر تقويم عشق
حرفي از يك روز باراني نداشت
كاش ميشد راه سخت عشق را
بي خطر پيمود و قرباني نداشت

توبه كردم كه دگر بوسه نگيرم زلبت

كه دگر باره از اين گونه خطاها نكنم

بوسه ای داد و چو برداشت لب از روی لبم

توبه كردم كه دگر توبه ی بيجا نكنم

ای زندگی من

ای گل بهار من
به عظمت دریاها قسم
به آبی آسمانها قسم که دوستت دارم

ای زندگی من
گل من بگزار در آسمان عشق تو برواز کنم
بگزار هوای عشق تو را در تمام وجودم حس کنم
زندگی زیباست اما با تو در کنار تو به فکر تو
زندگی من امکان بذیر است

آن زمان که غم زندگی من را متلاشی میکند به تو می اندیشم
نگزار عشقم این چنین خاموش شود که حتی یادگاری از آن باقی نماند

prisonerofsky — Fri, 26 Jan 2007 07:05:18 GMT

دوباره منم ودوراهی .اما این دفعه من نیستم که انتخاب میکنم.سرنوشت رقم می خوره ومن بی اراده قدم بر می دارم.

خیلی خسته ام،از همه چی دل بریدم.دیگه هیچی مثل قبل نیست. یه زمانی همه چی برام سادگی وصمیمیت خاصی داشت.دوست داشتم همه دور وبرم باشن وهیچ وقت تنها نباشم.ولی الان می خوام تنها باشم . همیشه دلم می خواست طعم دوست داشتن رو بچشم. یه نفر رو برای خودم داشته باشم که همه ی حرفای دلمو بهش بگم واون بشه سنگ صبورم.کسی که باشادیاش همه ی غصه هامو فراموش کنم. مطمئن باشم که عاشقانه دوستم داره وبرام هر کاری می کنه.کسی که من وهمون جور که هستم بخوادبا تموم بدیام.

اما شاید من پر توقعم...........

هنوز باورم نمیشه.

فکر میکنم همه چی شوخی ساده ومسخره است که به زودی تموم میشه.

همه چی یه کابوس وحشتناکه که با بیدار شدنم تموم میشه.

کاش زودتر بیدار شم.

بیدارم کن....

حالا که دارم از چکه های کوچیک اشک واسه کلمه های آشفته ی ذهنم یه چیزی شبیه قایق می سازم اینجا شبه ، نه فکر کنی حالا شبه ، نه عزیزم همیشه شبه تا تو یه وقتی ، یه روزی از راه دور با یه فانوس نقره ای بیای و یه ریزه نور بپاشی رو غریبی این دشت.

prisonerofsky — Fri, 26 Jan 2007 06:54:04 GMT

با تو باور کردم که میشود هم پای رنگین کمان در باران قدم زد
(عشق تو به قیمت جوانی و جون منه) امروز هوای دلم بارونیه بارونیه

می دونم برات عجیبه .
.. این همه اصرار و خواهش...این همه خواستن دستات...پنهونی حتی نوازش.
..می دونم دوسم نداری...واسه تو طلوع دردم.. . می گذری از من و می ری...
اما باز من برمی گردم...می دونم برات عجیبه...من با اون همه غرورم..
.پیش همه ی بدیهات...چه جوری بازم صبورم...می دونم واست سواله.
..که چرا پیشت حقیرم...دور می شی منو نبینی...باز سراغتو می گیرم..
.چاره ای جز این ندارم..
.آخه خون شدی تو رگ هام...می میرم اگه نباشی...بی تو من بد جوری تنهام

prisonerofsky — Fri, 26 Jan 2007 06:50:39 GMT

سلام بهترینم. خیلی فکر کردم. به همه چی، به احساسم به زندگی .بالاخره تصمیمم رُ گرفتم، هیچ وقت نمی خواهم بی عشق تو زندگی کنم، عشق تو شیرین ترین و قشنگ ترین حس هستیه. من درسته از تو دورم و شاید دیگه هیچ وقت نبینمت، هنوزم قلبم برای تو می تپه. آخرش تصمیم گرفتم نگذارم اون آخرین ذره های درخشان عشقم میون تاریکی تنهایی و تردید گم بشه.(همون چیزی که تو ازم خواستی!) همون جرقه های کوچک کافی بودند که بازم با عشقت تموم وجودم شعله وَر بشه! خوشحالم از این که این آخرین طلسم نفرت هم نتونست عشق تو رو ازم بگیره. دیگه هیچ وقت چشمهام رو نمی بندم که جادوگر دنیای خاموشی بیاد و طلسمشو مثل تیرهای زهرآلود به قلب من فرو کنه. من با عشق تو می تونم به بی نهایت برسم!
می دونم تا حالا دیگه منو از پشت نقاب کلمات تکراری شناختی، اما آیا تو هنوزم نوشته های منو می خونی؟ برام شدی مثل قدیما، حتی نزدیک تر! روشن تر! می دونم باز هم می بینمت، نمی دونم چرا، اما مگه نه اینکه عشق همیشه همراهش امیده. ای امید من! امید بی کران من! دیگه هیچ وقت به خودم اجازه نمی دم، از پریشونی ها و دردها برات بنویسم. تنها آرزوم اینه که سلامت باشی و پر از آرزو... آرزوهایی که بهشون می رسی. من از خدا همین رو می خوام!

اونقدر دلمو شکستن که یاد گرفتم چه جوری دل بشکنم ولی هیچ موقع تاحالا نخواستم یا نتونستم دلی رو بشکنم و هیچ وقت هم اینکارو نمی کنم چون می دونم چقدر سخته

اگه تو با سکوت راحتی من نه با سکوت نه با نمیدونم نه با هیچی نه با ... اصلا راحت نیستم

قبلا گفته بودم که یه تضاد و تناقضی دارم که از دستش دارم دیونه میشم و میمیرم

من قبلا اینجوری نبودم که میگی.

این رنگایی هم که میبینی از این تضاد و تناقضه.

داشتم به یه رنگی میرسدم که ....

تو این ۴ ماهه دارم دیوونه میشم.

چند وقته خواب راحت ندارم

نمیدونم

دیگه راحت اشکم در نمی یاد

حالا که گریه دوای دردمه ******** چرا چشمام اشکاشو کم میاره

اشکهای شمع چقدر زیباست با اینکه میسوزه و اشک میریزه هیچی نمیگه چون با تمام وجود میسوزه.

نمی دونم تا حالا شده یه بغض بزرگی تو گلوتون باشه و نتونین اونو بازش کنید

خیلی سخته وقتی می خواد باز بشه تنها نباشی

وقتی هم تنهایی هی گلوتو فشار بده ولی باز نشه

انگار از سرمای هوا و ... اونم یخ زده فدای گل یخ زده دلم.

می خوام تا آخر عمر سکوت کنم انگار هرکی سکوت می کنه خیالش راحت تره و فکر بقیه رو نمی کنه که همه غم خودش رو روی همه غم بقیه اضافه می کنه که لبریز بشن و ....

این روزگار چه بد روزگاریه

مگه یه دل آروم خواستن خیلیه؟

مگه از دنیا هیچ غم نخواستن خیلیه؟

مگه تنهای تنها بدون دغدغه زندگی کردن خیلیه؟

مگه ............................................................... خیلیه؟

prisonerofsky — Fri, 26 Jan 2007 06:44:36 GMT

خداحافظ ...

prisonerofsky — Fri, 26 Jan 2007 06:38:39 GMT

« نمی دانم دوستت داشتم يا نه؟

گفتی برو! باور نکردم. اما خشم تو ساده نبود.

گفتی برو! انگار محکم تر از هميشه بود.

مهربانيت رنگ باخت.گفتم به خاطر يک موجود خاکی رهايم می کنی؟

سکوت کردی.گفتی برو!

فرياد زدم نگاهم کن... نگاهم نکردی.

نمی ديدمت دلم نمی خواست آدمت را هم ببينم. تکان می خورد و سخن می گفت انگار.

همه به خاک افتادند و سجده اش کردند.

گفتی جانشين من است خليفه است...»

روزی که تو را دیدم

رگبار و خروشان شد

دریای وجود من

اشکی ز سر شوقت

در چشم دلم جاری

بی خود ز خود و دنیا

گشتم، تو شدی دنیام!

من! آن منِ خسته و درمانده!

دلکنده ز دنیاها!

در عالم رویاها

آغوش در آغوشت

لبخند به لبخندت

تو که بودی که پس از تو خنده ها هم رفت

تو چه هستی که کنون بعد ازگذر سالیان دراز

گرمای عشقت می سوزدم با ذکر نامت!

دانم نمیدانی تو حال این شکسته

کنون که در غم هجرت نشسته

دارم تمنایی ز حق درباره ی تو

خندان نگه دارت لبت تا آخر عمر

شادی ز من دور و به تو نزدیک باشد

غم همچو عشق تو به من نزدیک و

همچو یاد من دور از تو باشد

افسوس و هزار افسوس

بگذشت دگر آن روز...