تو رو هرگز نمي بخشم
واسه عمري كه شكستم
مگه اين گناه من بود
كه به پاي تو نشستم

تو برو با اون غريبي كه تو قلبت لونه داره
عشق تو مي برم از ياد كه برام فايده نداره
تو به هركسي رسيدي لبا تو خندون كردي
اخرش سير شدي و چشمش و گريون كردي
تو به هر كس رسيدي قلبت و پيشكش كردي
من عروسك نمي خوام عشق و بي ارزش كردي

چقدر قشنگه بدونی که اونم فقط به تو فکر میکنه

چقدر قشنگه تا میخوای حرف بزنی اسم اون رو لبات بشینه

چقدر قشنگه بدون اینکه التماس توچشمات باشه هر روز بهت بگه : دوستت دارم

چقدر اندوه باره اگه بدونی اونی که میخوای یکی دیگه رو دوست داره

چقدر بده که بهت بگه :بدون من زندگی کن چقدر بده که آروم آروم اشکاتو ببینه و بی تفاوت بگذره

چقدر بده که.....

چقدر باید دلت شکسته باشه که بخوای دست به خودکشی بزنی

 چقدر باید با احساست بازی شده باشه که مرگ بشه آرزوت

چقدر باید درداتو تو خودت ریخته باشی که بشه یه کوه درد اونوقته که به انتهای خودت فکر میکنی

من ... من به اون نقطه رسیدم

بازم تنهايي....!

باز دلم گرفته نمي دونم چرا؟!

شايد واسه اينکه اوني که مي خواستمش تنهام گذاشت!!

يا!!

اوني که منو مي خواست تنهاش گذاشتم!!

کدومش نميدونم!.........

شايد هم واسه اينه که دل کسي رو شکستم!

اما !

دل کي ؟

چه وقت ؟

کجا ؟

نميدونم !

شايد هم يه انتقام باشه !

آخه من که کسي رو تنها نزاشتم که انتقام ازم بگيره !!!

آخه چه وقت ؟

 کجا ؟

 واسه چي ؟

 دل کي رو شکستم ؟

شايد واسه اينکه معني تنهايي رو بفهمم!

آخه مگه من معني تنهايي رو نمي فهمم !

نه اين قدرها هم .......!!!

نميدونم ......! نميدونم ......!!!!!

شايد واسه اينه که بفهمم تنها ميمونم !!!

ولي مگه من چي کار کردم که تنها بمونم ؟!!

دل کسي رو شکستم ؟

نه محاله !!!

من که از اين کارها نميکنم ؟!!

شايد هم کرده باشم !!!

آخه چرا ؟بايد دل کسي رو بشکنم ؟!!

يعني اينقدر من بي احساسم ؟!!

 واسه چي بايد دل کسي رو که بي گناه باشه بشکنم؟!!

آخه من که !؟!؟

تنهايي ..!تنهايي..! تنهايي..!

ترس از تنهايي...!!!

وحشت از تنهايي...!!!

هميشه در فرار...!!!

بغض ...!

گريه ...!

آخه چرا همش ميگيم.......!

 بغض!

 گريه!

 تنهايي!

 وحش!

 ترس !

چرا؟!!!

واسه چي بايد از تنهايي بنويسيم...؟!

مگه واژه کم داريم ...!

که هي ميگيم تنهايي!!

مگه واژه هاي زيبا کم داريم!!؟

مثلا بگيم.........

دوستي !

عشق !

همدم !

محبت !

اما وقتي اين کلمه ها رو ميگيم !

همه يه رنگ و بويي از ....

دشمني !

 تنفر !

 تنهايي !

 بدی !

دارن ...!

شايد هم ما خودمون اين کلمه ها رو زشت کرديم!!؟

بعد از دوستي دشمن ميشيم!

بعد از عاشقی متنفر ميشيم !

بعد از همدمي تنها ميشيم !

بعد از محبت بد ميشيم !

همش از خودماهاست که اين کلمه ها رو به گند ميکشونيم ...!

چرا ؟ خدا ميدونه !............

آخه چرا وقتي بهش ميگي من با تو دوستم بعد باهاش دشمن ميشي ؟!!

آخه چرا وقتي بهش ميگي عاشقتم بعد ازش متنفر ميشي ؟!!

آخه چرا وقتي که همدوش ميشي بعد تنهاش ميزاري ؟!!

آخه چرا وقتي بهش محبت ميکني بعد بهش بدی میکنی ؟!!

آخه چرا !.. چرا !.. چرا ..!

واسه چي به غرورت اجازه نميدي بشکنه ؟

تا هميشه پيش اوني که دوستت داره بموني !!؟

مگه کم بهت محبت ميکنه ؟!!

يا کم بهت ميگه دوستت داره ؟!!

شاید هم تو اینجوری فکر میکنی...!!

اگه بتونی بدی ها رو پاک کنی...!

میتونی از خوبی ها بگی...!

باید کلمه ی تنهایی رو محو کنیم ...!

این همه واژه های قشنگ !!

چرا باید بگیم !!

تنها بودم!

تنها هستم!

تنها میمونم!

یروز هم میرسه که نوبت ما برسه که تنها نباشیم....!

اما هیچ وقت فراموش نکنید که ما تنها بودیم!!

وحشت از تنهایی رو بیاد بیاریم !

چون اگه اولش به فکر آخرش نباشیم!

مجبوریم آخرش به فکر اولش بیوفتیم!

اگه یه وقت فکر کردیم قلبی به عشق ما نمیتپه!!

نه نه نه !

حداقل قلبی که به عشق ما میتپه یکیه!!!

اونم قلب خودمون !

صداشو میشنوی !!!

تا بعد.....