دوباره منم ودوراهی .اما این دفعه من نیستم که انتخاب میکنم.سرنوشت رقم می خوره ومن بی اراده قدم بر می دارم.

خیلی خسته ام،از همه چی دل بریدم.دیگه هیچی مثل قبل نیست. یه زمانی همه چی برام سادگی وصمیمیت خاصی داشت.دوست داشتم همه دور وبرم باشن وهیچ وقت تنها نباشم.ولی الان می خوام تنها باشم . همیشه دلم می خواست طعم دوست داشتن رو بچشم. یه نفر رو برای خودم داشته باشم که همه ی حرفای دلمو بهش بگم واون بشه سنگ صبورم.کسی که باشادیاش همه ی غصه هامو فراموش کنم. مطمئن باشم که عاشقانه دوستم داره وبرام هر کاری می کنه.کسی که من وهمون جور که هستم بخوادبا تموم بدیام.

اما شاید من پر توقعم...........

هنوز باورم نمیشه.

فکر میکنم همه چی شوخی ساده ومسخره است که به زودی تموم میشه.

همه چی یه کابوس وحشتناکه که با بیدار شدنم تموم میشه.

کاش زودتر بیدار شم.

بیدارم کن....

 

حالا که دارم از چکه های کوچیک اشک واسه کلمه های آشفته ی ذهنم یه چیزی شبیه قایق می سازم اینجا شبه ، نه فکر کنی حالا شبه ، نه عزیزم همیشه شبه تا تو یه وقتی ، یه روزی از راه دور با یه فانوس نقره ای بیای و یه ریزه نور بپاشی رو غریبی این دشت.